کورتیزول از قشر آدرنال استخراج می شود. این یک هورمون قشر آدرنال با اثر z-قوی بر متابولیسم کربوهیدرات است، یعنی متعلق به نوعی گلوکوکورتیکوئید است. کورتیزول گاهی اوقات برای اشاره به "هورمون های استرس" اساسی استفاده می شود. کورتیزول از طریق 11 در میتوکندری قشر آدرنال عبور می کند - هیدروکسیلاز توسط 11 دئوکسی کورتیزول تولید می شود. کورتیزول همچنین می تواند 11- - هیدروکسی استروئید دهیدروژناز (11){6}} را دفع کند. عملکرد هیدروستروئید (dehydrogena SE) تبدیل به کورتیزول می شود.
ثابت شده است که استرس شغلی می تواند منجر به افزایش ترشح کورتیزول شود. استرس شغلی می تواند توسط سیستم عصبی مرکزی به عنوان یک سیگنال استرس پذیرفته و ادغام شود و به هیپوتالاموس منتقل شود. هیپوتالاموس سیگنال های تحریک را دریافت می کند. افزایش هورمون آزادکننده کورتیکوتروپین (CRH) و ترشح هورمون آدرنوکورتیکوتروپیک (ACTH) از هیپوفیز باعث سنتز و آزادسازی کورتیزول می شود در حال حاضر، ماتریکس بیولوژیکی برای اندازه گیری محتوای کورتیزول درون زا در بدن انسان عمدتاً شامل خون، بزاق، ادرار و مو بیشتر کورتیزول موجود در سرم به گلوبولین اتصال کورتیکواستروئیدی (CBG) و آلبومین متصل می شود و کورتیزول آزاد تنها 3 تا 5 درصد را تشکیل می دهد. بنابراین، تعیین کورتیزول سرم به شدت تحت تاثیر عواملی مانند عملکرد کبد و بارداری است. 24-ساعت کورتیزول بدون ادرار جمع آوری و اندازه گیری در فرآیند جمع آوری نمونه دشوار است.
مطالعات نشان داده است که بزاق با محتوای کورتیزول در خون ارتباط زیادی دارد. کورتیزول بزاق عمدتاً به شکل کورتیزول آزاد وجود دارد و روش استخراج ساده است. نمونه به راحتی بدست می آید. با این حال، به دلیل محتوای کم کورتیزول در بزاق، نیاز به تجهیزات و فناوری تشخیص بالاتر است. در حال حاضر، روشهای تحلیلی اصلی کورتیزول شامل شبکه رادیوایمونواسی، سنجش ایمونوسوربنت متصل به آنزیم، کروماتوگرافی گازی - طیفسنجی جرمی و کروماتوگرافی مایع - طیفسنجی جرمی است.