معرفی
آبله میمون یک بیماری ویروسی نادر است که شبیه آبله است، اما شدت آن کمتر است. اولین بار در دهه 1950 در میمون ها شناسایی شد. بعدها، در سال 1970، در انسان در مرکز و غرب آفریقا یافت شد. از آن زمان، چندین شیوع آبله میمون در آفریقا و سایر نقاط جهان از جمله ایالات متحده رخ داده است. اعتقاد بر این است که انتقال ویروس از طریق تماس با حیوانات آلوده مانند میمون ها، موش ها و سنجاب ها یا از طریق تماس نزدیک با انسان های آلوده است. هیچ درمان خاصی برای آبله میمون وجود ندارد، اما تشخیص زودهنگام و مراقبت های حمایتی می تواند به مدیریت این بیماری کمک کند. در این مقاله به بهترین تست برای آبله میمون می پردازیم.
علائم آبله میمون
علائم آبله میمون مشابه علائم آبله است، اما شدت این بیماری کمتر است. دوره نهفتگی آبله میمون معمولاً 5-21 روز است. علائم شامل تب، سردرد، دردهای عضلانی، کمردرد، تورم غدد لنفاوی، لرز و خستگی است. سپس یک بثورات ظاهر می شود که اغلب روی صورت شروع می شود و سپس به تنه و اندام ها گسترش می یابد. بثورات تغییر می کند و قبل از تشکیل دلمه چندین مرحله را طی می کند که سپس می ریزد. بثورات معمولاً متمایزترین ویژگی بیماری است.
تشخیص آبله میمون
تشخیص آبله میمون معمولا بر اساس علائم بالینی و آزمایشات آزمایشگاهی است. با این حال، علائم بالینی آبله میمون مختص این بیماری نیست و می تواند با سایر بیماری های ویروسی مانند آبله مرغان، سرخک و آبله اشتباه گرفته شود. بنابراین تایید آزمایشگاهی برای تشخیص آبله میمون از این بیماری های دیگر ضروری است.
آزمایشات آزمایشگاهی برای آبله میمون
چندین آزمایش آزمایشگاهی برای تشخیص آبله میمون وجود دارد. این شامل:
1. واکنش زنجیرهای پلیمراز (PCR): این آزمایش DNA ویروسی را در خون، بافت یا دلمههای فرد مبتلا تشخیص میدهد. PCR یک آزمایش بسیار حساس است و می تواند ویروس را حتی در مراحل اولیه بیماری تشخیص دهد.
2. جداسازی ویروس: این شامل کشت ویروس از خون، بافت یا دلمه های فرد آلوده است. کشت در یک آزمایشگاه ویژه مجهز به ویروس انجام می شود.
3. سرولوژی: این شامل آزمایش وجود آنتی بادی برای آبله میمون در خون فرد آلوده است. آنتی بادی ها نشان می دهد که فرد به ویروس آلوده شده است.
4. میکروسکوپ الکترونی: این شامل بررسی نمونه های خون یا بافت زیر میکروسکوپ الکترونی است. این می تواند به شناسایی ذرات ویروس کمک کند.
تست PCR برای آبله میمون
PCR حساس ترین و اختصاصی ترین تست برای تشخیص آبله میمون است. این آزمایش DNA ویروسی را در خون، بافت یا پوستههای فرد مبتلا تشخیص میدهد. PCR می تواند ویروس را حتی در مراحل اولیه بیماری، قبل از ظاهر شدن بثورات، تشخیص دهد. این آزمایش با استفاده از سواب یا نمونه خون انجام می شود. نمونه به آزمایشگاه مجهز به تجهیزات لازم جهت انجام آزمایش PCR فرستاده می شود. نتایج معمولاً در عرض چند ساعت در دسترس هستند.
تست جداسازی ویروس برای آبله میمون
جداسازی ویروس شامل کشت ویروس از خون، بافت یا دلمه فرد آلوده است. کشت در یک آزمایشگاه ویژه مجهز به ویروس انجام می شود. این آزمایش زمان بر است و ممکن است تا دو هفته طول بکشد تا نتایج در دسترس باشد. این تست به اندازه PCR حساس نیست و ممکن است در مراحل اولیه بیماری نتایج منفی کاذب بدهد.
تست سرولوژی برای آبله میمون
آزمایشات سرولوژی برای وجود آنتی بادی های آبله میمون در خون فرد مبتلا. آزمایش با استفاده از نمونه خون انجام می شود. این تست به اندازه PCR حساس نیست و ممکن است در مراحل اولیه بیماری نتایج منفی کاذب بدهد. همچنین در صورتی که فرد علیه آبله واکسینه شده باشد یا در گذشته به آبله مبتلا شده باشد، این آزمایش می تواند نتایج مثبت کاذب بدهد.
تست میکروسکوپ الکترونی برای آبله میمون
میکروسکوپ الکترونی شامل بررسی نمونههای خون یا بافت زیر میکروسکوپ الکترونی است. این می تواند به شناسایی ذرات ویروس کمک کند. این تست به اندازه PCR حساس نیست و ممکن است در مراحل اولیه بیماری نتایج منفی کاذب بدهد. این آزمایش همچنین زمان بر است و به طور گسترده در دسترس نیست.
نتیجه
در نتیجه، آبله میمون یک بیماری ویروسی نادر است که نیاز به تشخیص زودهنگام و مراقبت های حمایتی دارد. PCR حساس ترین و اختصاصی ترین تست برای تشخیص آبله میمون است. تست های جداسازی ویروس و سرولوژی به اندازه PCR حساس نیستند و ممکن است در مراحل اولیه بیماری نتایج منفی کاذب بدهند. میکروسکوپ الکترونی به طور گسترده در دسترس نیست و زمان بر است. بنابراین توصیه می شود که از PCR به عنوان آزمایش اولیه برای تشخیص آبله میمون استفاده شود.